Je krijgt wat je krijgt, of … wat je denkt te krijgen

Blog Aukje Menger – “Waar ik echt benieuwd naar ben? Wat voor indruk ik op mijn collega’s maak.” Interessante vraag. Relevant ook voor deze trainee. Want als hij zich bewuster wordt van die kanten van zichzelf die hij zichtbaar weet te maken aan zijn collega’s en de eigenschappen die (nog) niet naar voren komen in zijn werkomgeving, kan hij hier zich hiervan afvragen of dat overeenkomt met wat hij wil laten zien. En hier gericht verandering in brengen.

Dus vraag ik hem hoe hij antwoorden op deze vraag kan vinden. “Ja, nu ga jij zeker zeggen dat ik feedback moet vragen aan mijn collega’s…maar dat heeft dus geen zin want daar zijn ze niet goed in.” Daar moet ik wel om lachen. In eerste plaats omdat hij mijn vraag voorspelt en ik me besef dat hij zijn eigen coach is op dit moment. In de tweede plaats omdat hij in zijn hoofd al bedacht heeft hoe het vragen van feedback niks op zal leveren en hij daarmee zijn eigen ‘case closed’ gecreëerd heeft. En dat doen we volgens mij allemaal wel eens.

Ik bedenk bijvoorbeeld van tevoren hoe mijn kinderen zullen reageren als ik met een nieuw, “exotisch” gerecht uit de keuken tevoorschijn kom (niet blij;)) en besluit daarom toch maar wat veiligs te koken. Ik bedenk me hoe mijn collega met zijn ogen zal rollen als ik weer begin over het feit dat een actiepunt uit het vorige teamoverleg is blijven liggen en besluit daarom maar even niks te zeggen. Case closed. En je krijgt daarmee precies wat je denkt te krijgen. Niks. Door je acties te baseren op wat je verwacht dat de ander zal doen of zeggen, creëer je precies die reactie die je niet wilt. Door niet met het exotische, maar met het veilige gerecht aan tafel te gaan, leren mijn kinderen geen nieuwe smaken kennen en wordt hun eenkennige neiging alleen versterkt. Argh!

Pak het anders aan

Als je dus niet wil krijgen wat je verwacht te krijgen (volg je hem nog?!), zul je het zelf anders aan moeten pakken. Als je doet wat je altijd deed, krijg je namelijk wat je altijd kreeg of wat je dacht te zullen krijgen.

  • Om te beginnen, door te beginnen. De ‘case’ niet te ‘closen’ door je eigen verwachtingen. In het geval van mijn trainee, het feedbackgesprek met zijn collega’s ondanks zijn verwachtingen toch aan te gaan.
  • Jezelf uit te dagen op die verwachtingen. Want hoe zeker weet je eigenlijk dat jouw collega’s ‘nou eenmaal niet in staat zijn om goede feedback te geven’? Of dat je kinderen ‘nou eenmaal alleen eten wat ze kennen’?
  • Niet te snel zoeken naar bevestiging van je eigen verwachting. Als de feedback van je collega er niet meteen vloeiend of to the point uitrolt, is het verleidelijk om te denken “Zie je nou wel…hij kan het niet. Laat maar.” Als jij een andere uitkomst van het gesprek of de situatie wil, zul je ook onderzoekend en vasthoudend moeten zijn. En je collega dus op een andere manier toch tot voor jou nuttige feedback te helpen komen.

De trainee uit mijn voorbeeld ging aan de slag om 10 verschillende manieren te bedenken, waarmee hij zijn collega’s kan helpen hun indruk van hem te verwoorden. Varierend van de vraag ‘als welk dier zou je mij omschrijven?’ tot ‘kun je mij een tip en een top geven bij de manier waarop ik deze presentatie heb gegeven?’. Case opened.

Managers laten kansen liggen door gebrek aan aandacht voor persoonlijke ontwikkeling

‘Een leven lang leren’. Dat is de toverspreuk van dit moment wanneer het gaat over loopbaanontwikkeling. Heel in het kort: je ontkomt er niet aan dat je de rest van je carrière blijft leren, wil je van waarde kunnen zijn en blijven voor huidige en toekomstige werkgevers. Vanuit de medewerker geredeneerd is dat helemaal waar. Maar als manager wil je gewoon dat je medewerkers omzet draaien. Toch? Of zit er voor bedrijven ook wat goeds in ‘een leven lang leren’?

Als manager heb je een business te runnen. Als je hoort over ‘een leven lang leren’ denk je al gauw ‘aan mijn lijf geen polonaise, doe gewoon je werk’. Toch is talentontwikkeling hard nodig om je organisatie wendbaar te houden en beter in te spelen op de wensen van je klanten. Continue reading “Managers laten kansen liggen door gebrek aan aandacht voor persoonlijke ontwikkeling”

Hoe complimenten in de bodemloze put verdwijnen

Blog Aukje Menger. “bodemloze putHet mooiste compliment dat ik heb gekregen?” Hij kijkt bedenkelijk. “Dat weet ik echt niet meer.” Vlak daarvoor heeft hij een aantal voorbeelden genoemd van kritisch commentaar dat hij van zijn leidinggevende heeft gekregen; hij is niet zichtbaar genoeg bij de collega’s met wie hij niet direct samenwerkt. En hij mag wel wat meer initiatief tonen binnen zijn grootste project. Ik bedenk me, niet voor het eerst, dat er een groot verschil is in hoe we complimenten registreren en hoe we dat doen met kritiek. Want waar kritiek zich zeer effectief met een aantal scherpe haakjes vastzet in ons systeem, zodat we er (al dan niet grenzeloos en al dan niet gestructureerd) over nadenken, glijdt een compliment ons bewustzijn in om wellicht even een positieve impuls te geven en vervolgens moeiteloos op te lossen. Continue reading “Hoe complimenten in de bodemloze put verdwijnen”

Niemand wordt beter van goede beoordelingen

Talentontwikkeling22 februari 2018 FD – Werknemers rangschikken aan de hand van rapportcijfers is tijdrovend, demotiverend en zinloos, zo klinkt het steeds vaker op de werkvloer. Beoordelingsgesprekken gaan te vaak over het salaris en het verleden, in plaats van de toekomst. Steeds meer bedrijven wisselen hun beoordelingssysteem in voor een ‘continue dialoog’.

Ik zie ik zie wat jij niet ziet…

en dus kwam ik binnen zonder vraag en ga ik weg met 10 dingen om over na te denken

Aukje Menger – Maandagochtend. We gaan voor het eerst intervisie doen met een groep van 6 trainees. Hebben ze nog geen ervaring mee. Dus praten we eerst over wat intervisie is en wat het op kan leveren:
– een gestructureerde manier om een persoonlijke en werkgerelateerde vraag te bespreken;
– waarbij we de verschillende ervaringen, opvattingen en zienswijzen benutten;
– door goed te luisteren, vragen te stellen, te reflecteren, je oordeel uit te stellen, je echt te verplaatsen in de situatie van de ander en DAN PAS advies te geven, ontstaat een dieper inzicht bij degene die de situatie inbrengt en oefenen de anderen met een aantal belangrijke professionele vaardigheden.

Continue reading “Ik zie ik zie wat jij niet ziet…”

Behalen ontwikkeldoelen nauwelijks van invloed op beoordeling

Behalen ontwikkeldoelen nauwelijks van invloed op beoordeling

PW januari 2018 – Voor maar 8 procent van de werknemers was het behalen van ontwikkeldoelen vorig jaar van invloed op de beoordeling of het salaris. Dit blijkt uit onafhankelijk onderzoek van trainingsbureau TrainTool onder ruim duizend kantoormedewerkers in Nederland. De meeste ondervraagde werknemers houden zich dan ook niet bezig met persoonlijke ontwikkeldoelen op het werk. In het afgelopen jaar bedacht nog niet de helft van de Nederlandse werknemers (46%) welke vaardigheden of kennis ze wilden verbeteren.

Ontwikkeldoelen koppelen aan beoordeling Continue reading “Behalen ontwikkeldoelen nauwelijks van invloed op beoordeling”

Laat werk niet je identiteit bepalen

Foto NRC

NRC 05 januari 2018 – De waarde van werk Flexwerk, robotisering, langer doorwerken, vaker wisselen van baan, meer vrouwen op de arbeidsmarkt. Wat betekenen die ontwikkelingen voor de waarde die we hechten aan ons werk?

Liefde en werk: die twee dingen geven ons leven de meeste betekenis. Althans, dat is wat we in onze cultuur geloven, zegt filosoof Alain de Botton. Een zeer ambitieuze aanname noemde hij dat in een interview met Vrij Nederland, vlak na het verschijnen van zijn boek Ode aan de Arbeid in 2009. „Het idee dat je zowel gelukkig kunt zijn als geld verdienen is een poging noodzaak en verlangen te verenigen.”

Het is een prachtig idee dat vele slachtoffers maakt, zei hij. Want lukt het niet, dan denken we: waar ben ik het verkeerde pad ingeslagen? Wat is er mis met mij? De Botton volgde mensen in verschillende werkkringen – een koekjesfabriek, een accountantskantoor – omdat hij wilde weten wáárom wij werken. Waarom laten we werk zo’n belangrijke plaats in ons leven innemen, dat we er zelfs onze identiteit aan ontlenen

Continue reading “Laat werk niet je identiteit bepalen”

De twee-vaatjes theorie, hét recept voor geluk in 2018!

Blog Hugo Hoetink – ‘Méér genieten van mijn successen’ , dat heb ik mij voorgenomen voor 2018. Maar ik zie de bui alweer hangen. Op 2 januari probeerde ik de projecten van 2017 na te lopen op zaken waar ik tevreden over kon zijn, maar vrijwel onmiddellijk werden mijn gedachten volledig in beslag genomen door wat beter had gekund en ambities voor het nieuwe jaar.

Waarom is het zo moeilijk om even stilt te staan bij wat ik heb bereikt, om mijn bijdrage daaraan te waarderen en een voldaan gevoel te koesteren?  Komt dit omdat ik een ‘laag zelfbeeld’ heb (een veelgehoorde verklaring bij moeizame zelfwaardering)?  Of dit nu waar is of niet, ik vind het geen inspirerende kijk op de zaak.  De volgende analyse spreekt mij meer aan: ‘Ik vind de toekomst nu eenmaal veel interessanter dan het verleden. Ik vind ambities nu eenmaal veel krachtiger en opwindender dan ouwe koeien.’ Maar toch knaagt er iets, want die mooie ambities gaan bij mij vaak gepaard met rusteloosheid, te hard werken en andere onwenselijke bijverschijnselen. Vandaar mijn voornemen. Wat nu? Continue reading “De twee-vaatjes theorie, hét recept voor geluk in 2018!”

De feedbackloop from hell; hoe je jezelf van kwaad tot erger maakt

Blog Aukje Menger – Haar gezicht wordt rood, haar lip trilt, de tranen staan in haar ogen. Met een zachte stem zegt ze: “Dit wil ik dus niet. Ik wil niet huilen.” We oefenen met een trainingsacteur. Ze heeft een gesprek met haar leidinggevende gekozen als situatie om mee te oefenen. Ze wil in dat gesprek aan haar leidinggevende aangeven dat ze zijn manier van met haar communiceren als bedreigend ervaart. Het oefenen van dat gesprek vindt ze eng en de manier waarop haar leidinggevende met haar omgaat frustreert haar. En nu is ze boos op zichzelf over het feit dat ze tijdens deze training moet huilen. Continue reading “De feedbackloop from hell; hoe je jezelf van kwaad tot erger maakt”